Tweet

0

HDTV

Televisie zoals het zou moeten zijn

Het summum van digitale televisie is HD-televisie, ook bekend als HDTV. HDTV biedt immers een hogere resolutie, wat zich vertaalt in een betere beeldkwaliteit en meer detail.

Het overgrote deel van het digitale aanbod is vandaag de dag nog steeds SD-televisie (Standaard Definitie, oftewel met een breedbeeldresolutie van 720 bij 576 pixels). We spreken pas van HD-televisie (of HDTV) als de uitzending een resolutie van 1.280 bij 720 pixels gebruikt, meestal 720p genoemd, of 1.920 bij 1.080 pixels, ook wel 1.080i genoemd. Digitale televisie is dus niet noodzakelijk HD-televisie; voor HD-ontvangst heb je een afzonderlijk abonnement én aangepaste apparatuur nodig.

Welke resolutie er gebruikt wordt voor HDTV, hangt meestal af van wat een zender beslist aan te bieden. Zo werkt de VRT overwegend in 720p, terwijl TF1 en Eurosport in 1.080i werken.

Is één van beide resoluties beter? Dat is een erg geladen vraag, die dikwijls uitmondt in quasi-religieuze discussies. 720p zou beter zijn omdat de progressieve aard van het signaal voor minder beeldartefacten zorgt. 1.080i biedt meer resolutie, maar door de interlaced aard van het signaal wordt alternerend slechts de helft van het aantal horizontale lijnen uitgezonden. Daardoor verlies je weer resolutie. In termen van gebruikte bandbreedte zijn ze bijna identiek.

Belangrijk voor heel de discussie is dat je op een typische HD Ready- of Full HD-televisie (van 26 inch tot 48 inch) zeer waarschijnlijk het verschil niet eens zal merken tussen beide formaten. Alleen op schermen van meer dan 50-inch wordt het verschil mogelijk zichtbaar.

Nog belangrijker is hoe goed het materiaal gecomprimeerd is. Dat zal op een doorsnee televisie veel meer impact hebben dan de gehanteerde HD-resolutie. Moesten we zelf kunnen kiezen, dan opteerden we voor 1.080p. Die standaard biedt meer resolutie én een progressief signaal, maar wordt voorlopig niet gebruikt voor televisietransmissie.