Kredietkaartfraude op internet stijgt spectaculair

Criminelen stelen steeds kleine bedragen

De creditcardfraude op het internet is in België fors gestegen: in drie jaar tijd is deze verdubbeld.

We hebben het over duizenden zaken per jaar"", zegt Marjolein Delplace van de Federale Computer Crime Unit (FCCU). Zij was gisteren een van de sprekers op een internationale conferentie in het Noord-Franse Rijsel over webcriminaliteit.

Exacte cijfers mag zij niet geven. "Het gaat om informatie van particuliere instellingen zoals banken, die ze ons in vertrouwen voor onze eigen analyses hebben verstrekt."

De zogeheten e-commerce-fraude bestaat eruit dat criminelen met vervalste creditcards aankopen op het internet doen. "We zien een duidelijke stijging. En vooral de recente grote toename baart ons zorgen", aldus Delplace.

Kleine bedragen
In de meeste gevallen gaat het om kleine bedragen die worden afgeschreven, zegt ze. Criminelen handelen bewust terughoudend in hun transacties om niet op te vallen en tegen de lamp te lopen.

"Internet is een medium dat steeds meer gebruikt wordt, de e-commerce stijgt ook jaar na jaar, en mensen doen dus ook steeds meer betalingen via het internet. Alles is zo gedigitaliseerd dat het ook steeds makkelijker wordt data te onderscheppen. Er zijn gelukkig initiatieven vanuit de privésector om meer te beveiligen. Er komen meer systemen om veilige betalingen te doen."

Betaalkaarten
Naast de creditcardfraude is de afgelopen jaren de fraude met betaalkaarten gestegen. Bij deze betaalkaarten gaat het om "enkele honderden tot een duizendtal gevallen per jaar". Het aantal gevallen van skimming van betaalpassen steeg de afgelopen vijf jaar met ongeveer driehonderd procent. Skimming is het illegaal kopiëren van de gegevens op een magneetstrip van de pas.

Dat gebeurt met kaartlezers die bijvoorbeeld worden geplaatst op pinautomaten of op kaartlezers bij de ingang van banken. Criminelen kunnen de afgelezen informatie op nieuwe kaarten zetten en daarmee aankopen doen - op kosten van de bestolen eigenaar.

bron: De Standaard Online