Tweet

0

Waarom de Iphone een statussymbool is

Vanwaar al die emoties?

Dat werkte als een rode lap op een uitgehongerde stier, want al snel vlogen de eerste verwijten heen en weer. Er werden argumenten bovengehaald die helemaal niets met de Iphone te maken hadden.

Een anoniempje wilde nog liever geketend aan een betonblok worden gedropt in de Noordzee, dan met een Iphone gezien te moeten worden. Een prille dertiger werd dan weer verweten een "opa" te zijn, omdat hij de boel probeerde te sussen. Vanwaar al die emoties?

Snob
Dit experiment sterkt mijn geloof dat de Iphone een heus statussymbool is geworden. Het toestel wekt immers duidelijk afgunst op. En dat is niet zozeer omwille van de telefoon zelf, en ook niet omwille van het bedrijf erachter (alhoewel), maar omdat een bepaald soort gebruikers de Iphone misbruikt voor imago-building.

Het aantal keren dat ik iemand een Iphone uit zijn jaszak zag halen met een voldane grijns van hier tot ginder, valt niet meer te tellen. Je hoort ze denken: 'Heb je gezien dat ik een Iphone heb? Vind je mij nu niet hip en cool?' Euh... nee, niet echt, het spijt me.

'Snob', durf ik dan wel eens bij mezelf te denken. 'Want heb je de Iphone gekocht omdat het voor jou het perfecte toestel was, of heb je hem gekocht omdát het een Iphone is, of omdat het Apple-logo erop staat, of omdat Steve Jobs het je gezegd heeft?'

Uiteraard wil ik niet alle Iphone-bezitters over dezelfde kam scheren. Ik heb alleen maar de indruk dat nogal wat mensen deze smartphone om de verkeerde redenen kopen.

Hip ding
Zelf denk ik over mijn IT-aankopen, zeker de duurdere, twee keer na. Ook de Iphone stond tot voor kort op m'n verlanglijstje. En man, wat verlangde ik naar dat hippe ding. De hype was er dan ook naar. Maar hoe meer ik twijfelde, des te langer het duurde, en hoe meer ik mezelf ervan kon overtuigen om zo objectief mogelijk te kijken naar wat ik zocht in een smartphone.

Bijna had de aantrekkingskracht van de Iphone me in z'n macht. Totdat een engeltje (of was het een duveltje) me in mijn oor fluisterde dat ik echt geen vijfhonderd euro of meer hoefde uit te geven aan een smartphone met enkele duidelijke gebreken (multitasking is er één van) en zonder een toetsenbord (wat ik eigenlijk prefereerde).

Uiteindelijk gaf ik driehonderd euro uit aan een smartphone die al in 2008 gelanceerd is: een Nokia E71 die perfect doet wat ik ervan verlang. Ongetwijfeld zijn er ook Iphone-bezitters die erg tevreden zijn over hun smartphone. Daar gaat het uiteindelijk toch ook om, niet?

bron: ZDNet