Pons de gekke kikker

Kunt u zich voorstellen dat Microsoft het besturingssysteem zou leveren voor Amerikaanse stemcomputers?

28 december 2000 | Erik Derycke Het heeft lang geduurd, maar eindelijke weet de wereld wie de volgende president van de Verenigde Staten van Amerika wordt. Als wij het goed begrepen hebben, ging de keuze tussen de man die het Internet uitvond en de man die de Texas Rangers een nieuw stadium bezorgde. Het verbaasde ons dan ook niet welke verdienste het meest gewaardeerd werd.
Maar over politiek willen we het hier niet hebben. Wel over ponskaarten. Intussen weet iedereen dat de meeste staten van de V.S. bij hun verkiezingen ponskaarten gebruiken waarin de kiezers gaatjes prikken naast de naam van de kandidaat van hun voorkeur. Ponskaarten!
De laatste keer dat wij een ponskaart van dichtbij zagen, was in 1988. Wij waren verdwaald in de eindeloze kelders van het Rekencentrum van de universiteit waar wij studeerden, en troffen daar in een vochtig kamertje Gertrude aan, de laatste van het uitstervende ras der ponstypistes. Van haar leerden wij de geschiedenis van de ponskaart, en sindsdien spreken wij alleen met respect over deze gewijde uitvinding.
In de andere media werd evenwel nogal smalend gedaan over die gekke Amerikanen met hun ponskaarten. Brazilië suggereerde zelfs dat stemmen op de computer veel vlotter en betrouwbaarder ging. Trouwe lezers van deze pagina weten wat wij van stemcomputers denken. Kunt u zich overigens voorstellen dat net als in België Microsoft het besturingssysteem zou leveren voor de Amerikaanse stemcomputers - terwijl dat bedrijf om het zacht uit te drukken één van beide kandidaten net iets meer genegen is dan de andere? De anders al achterdochtige Amerikanen zouden complottheorieën gaan vermoeden waar Tom Clancy nog wat van kan opsteken. Maar wij dwalen af.
Net als de computer werd de ponskaart uitgedacht in Frankrijk en uitgevonden in de Verenigde Staten. Het idee om machines instructies te geven door gaatjes in papier te prikken, komt van ene Jacques de Vaucanson, die het wou gebruiken om weefgetouwen te controleren. De ponskaart zoals wij ze kennen, is het geesteskind van Herman Hollerith, één van die polyvalente genieën van de late negentiende eeuw. Tussen het ponskaartwerk door bouwde Hollerith ook een elektrisch remsysteem voor treinen, dat door de spoorwegbaronnen werd weggehoond omdat ze elektriciteit onbetrouwbaar vonden.