Tweet

0

Review: Battlestations: Pacific

Van duikbombardement tot torpedolancering

Battlestations: Pacific slaagt er in verschillende gameplayelementen met een redelijk succes over te brengen, het brengt alles mooi in balans met elkaar en deze keer dreigt de actie, noch het strategische getouwtrek je te wurgen in een overweldigende chaos. Battlestations: Pacific begint waar zijn voorganger (Battlestations: Midway) ophield: tijdens de oorlogsinspanningen van de Amerikanen in de Stille Zuidzee tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze keer krijg je echter een tweede campagne waarin je met het Japanse keizerrijk kunt spelen om na je aanval op Pearl Harbor voor de totale - zij het historisch incorrecte - eindoverwinning te gaan. Beide campagnes brengen geen verhaal; de game houdt het op knap voorgestelde briefings voor elke missie. Dat volstaat, vooral omdat het stemmenwerk aan Amerikaanse zijde wat te wensen overlaat.

Dit is slechts een klein minpuntje in een hele ambitieuze game. Het mag immers haast een wonder genoemd worden dat hier zoveel verschillende soorten gameplay-elementen opgevoerd worden, die zonder uitzondering overtuigend en aangenaam uitgewerkt zijn. Je zal heel wat tijd achter de stuurknuppel van een gevechtsjager of bommenwerper doorbrengen en daarmee vijanden uit de lucht schieten, torpedo's in de baan van een slagkruiser droppen of patrouilleboten met machinegeweervuur doorzeven. Het is wel jammer dat hier niet voor een standaardbesturing gekozen is, maar eenmaal je deze in de vingers hebt, krijg je een verrassend strakke flightcombat-ervaring. Van de B-25 bommenwerper tot de heel wendbare F4U Corsair, elk toestel voelt goed, uniek en gepast krachtig aan.