Tweet

0

Review: Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen

Enkele maanden te vroeg

Wat krijg je als je de mascottes van twee spelletjesgiganten samenbrengt in een verzameling toegankelijke minigames? SEGA probeerde dat twee jaar geleden uit door de eigen blauwe egel Sonic gastheer te laten spelen voor Nintendo’s beroemde loodgieter Mario. De game heette Mario & Sonic op de Olympische Spelen en stond daarbij maanden lang in de top vijf van de verkoopcijfers. Zoiets smeekt om een opvolger. Dat het nog wachten is tot volgend jaar op de winterspelen in Vancouver zal de makers worst wezen. Mario, Sonic en een keur aan herkenbare personages uit de SEGA- en Nintendo-stal hebben reeds de ski’s, snowboards en schaatsen omgebonden, en staan klaar om dat succesnummer nog eens dunnetjes over te doen. We zien geen enkele reden waarom ze daar niet in zullen slagen.
Waar die eerste game vooral korte, hapklare tussendoorsnacks (lees: minigames) serveerde, krijg je in deze winterversie iets minder, maar langere en beter uitgewerkte sportevents. Verwacht je niet aan het realisme en de diepgang van zogenaamde ernstige snowboard- of ijshockeygames, maar vaardigheid en tactiek spelen deze keer een grotere rol dan geluk of overenthousiast met je bewegingsgevoelige Wii-controller schudden of DS-stylus bewegen. Sommige afdalingen bijvoorbeeld duren dan ook behoorlijk langer dan de halve-minuut-uitdagingen van het originele spel.