Tweet

0

Steal This Film II

De geest met het ooglapje is uit de fles

Digitale piraten zijn geen ordinaire dieven, maar de revolutionaire voorlopers van een nieuw tijdperk. En copyright? Terreur voor de menselijke vrijheid en creativiteit. Steal This Film II lijkt radicaal, maar schetst eerder een informatief beeld van de drang tot delen.

Het eerste deel van deze documentairereeks draaide vooral om de inval bij de beroemdste piraten van de laatste jaren: de beheerders van torrentsite The Pirate Bay. De hoofdpersonen waren het er allemaal over eens hoe slecht de inbeslagname van de servers en het gedrag van de machtige muziek- en filmlobby was.

Ook in het tweede deel van Steal This Film staat de manier waarop eigenaren hun auteursrechtelijk werk willen beschermen centraal. En opnieuw is hun zendtijd tot het minimale beperkt. Na een korte actiescène waarbij een Chinese handelaar van illegale dvd’s hardhandig wordt gearresteerd, komt voorzitter Dan Glickman van de Motion Picture Association of America (MPAA) in beeld om zijn zegje te doen. “We weten dat we piraterij nooit tegen kunnen houden”, zegt hij. “Daarom moeten we het zo moeilijk en gevaarlijk mogelijk maken en de mensen laten weten dat er gevolgen zijn als ze worden gesnapt.”

Glickman is de kop van Jut in de hele documentaire en laat zien dat de makers niet helemaal neutraal staan tegenover het fenomeen piraterij. Toch is dit een van de weinige keren dat ze uit de band springen, wat de geloofwaardigheid van Steal This Film II ten goede komt.

Een stoet van deskundigen laat vanuit historisch perspectief zien dat het gedrag van platenlabels en filmmaatschappijen niet nieuw is. Bij de introductie van kabeltelevisie voorspelden filmbonzen het einde van Hollywood. Toen de videorecorder zijn intrede deed, verklaarde een van de directeuren dat het apparaat dezelfde betekenis had voor de filmindustrie als de Wurger van Boston voor een vrouw alleen op straat.

Amsterdam
De filmmakers gaan verder terug in de tijd om te tonen dat uitgevers, of recentelijk torrentverspreiders, opgejaagd wild zijn. De boekdrukkunst werd als duivels verklaard door de katholieke kerk omdat zij zo het monopolie op informatievoorziening kwijtraakte. Amsterdam speelde destijds een centrale rol in de opkomst van deze vroege ‘boekaniers’, omdat lokale handelaren goed begrepen dat verboden boeken het goed deden bij hun klanten.