nVidia GeForce 3

Duur technologisch juweel

28 maart 2001 | Johan De Gelas Het verbijsterende tempo waarmee nVidia nieuwe videochips introduceert doet zelfs ons, doorwinterde hardwarefreaks, naar adem happen. De GeForce 2 GTS is nog maar net zijn kinderschoenen ontgroeid of een nieuwe telg staat aan de deur: de GeForce 3.

Onze trouwe lezers zoeken nu vertwijfeld een kadertje met benchmarks, maar betrouwbare benchmarks zijn er nog niet. De GeForce 3-samples mogen dan met mondjesmaat uitgedeeld worden, drivers voor het nieuwste grafische wonder zijn er nog niet.

De kern van de GeForce 3 is geklokt op 200 MHz en het geheugen op 460 MHz (230 MHz DDR), net zoals de GeForce 2 Pro. En intern kan de chip vier pixels per klokpuls verwerken net zoals... de GeForce 2. Als u de GeForce 3 met GeForce 2-drivers test, merkt u dat de GeForce 3 nauwelijks sneller is dan zijn oudere broertje. Niet echt verwonderlijk, maar wat maakt de GeForce 3 dan beter dan de GeForce 2?

Als u bedenkt dat de GeForce 3 niet minder dan 55 miljoen transistors bevat (GeForce 2: 25 miljoen), dan moet er toch iets zijn dat de GeForce 3 uniek maakt? Eén blik op de screenshots die nVidia met de GeForce 3 stuurt, maakt duidelijk dat de GeForce 3 heel wat meer in zijn mars heeft dan de GeForce 2. De GeForce 2 GTS kan zonder problemen hoge framerates halen op hoge resoluties zoals 1.600 x 1.200. Maar hogere resoluties betekenen niet dat een spel zoveel realistischer en mooier wordt. De GeForce 3 kan vier pixels verwerken met elke vier texturen in één klokpuls, terwijl de GeForce 2 daar twee tot drie klokpulsen voor nodig had.

Meer texturen per pixel betekent een realistischer beeld. Veronderstel dat Lara Croft aan het zwemmen is in een meer en dat een pixel van haar ondergedompelde hemdje op het scherm wordt gerenderd. Het game kan dan een textuur gebruiken die de inval van het licht simuleert, één die het water (doorzichtig!) nabootst, één die het reliëf simuleert (de kreuken in haar hemdje) en een andere die de kleur van het hemdje van Lara bevat. Dit soort van superrealistische rendering is mogelijk in DirectX 8. Stel nu dat Lara in haar jeep met hoge snelheid - in ware Bond-stijl - op een ander voertuig inrijdt. De GeForce 2 liet toe dat twee relatief gedetailleerde voertuigen allerlei bewegingen maakten. Maar dat was het dan ook. De gameontwerper moest zelf alle mogelijke standen van het voertuig uittekenen en hoe erg de klap ook was, het was onmogelijk om de voertuigen te vervormen. Met de GeForce 3 kan men beroep doen op keyframe-interpolatie (net zoals de ATI Radeon): men geeft de beginstand en de eindpositie van een bewegend object in en de grafische chip berekent alle tussenliggende posities.